دغدغه ام باش...
این ریزه های پاک کن که بر کاغذم ریخته اند
شاهدند بر قصور زبانم و زبونی قلمم
فی الجمله میخواستم بگویم:
محبوب من! سپاس!
در حیرت بودم از غبارآلودگی قلبم و فراموش کرده بودم که غبار دل، نتیجه فراموش کردن توست
سپاس
که به یادم آوردی این فراموشی را...
در لحظه لحظه زندگی ام
یادت را به یادم آور
دغدغه ام باش...
محبوب من!
+ نوشته شده در سه شنبه دوم اسفند ۱۳۹۰ ساعت 19:2 توسط نویسنده
|
او از ازل حضور داشته, اکنون حضور دارد و تا ابد حضور خواهد داشت